Begin 2009 zag ik voor de tweede keer het licht. Een kanteljaar noemt men zoiets. Ik kocht een digitale reflexcamera (NIKON D 90) en stortte me voor het eerst ‘echt’ in de fotografie. 

Ik voel me altijd in de wolken als een foto de nodige ‘kwinkslag’ heeft.  Ook al kan je daar natuurlijk niet altijd geforceerd op zoek naar gaan, toch vind ik de nodige humor (in zijn ruimste betekenis) in foto’s altijd aardig meegenomen.

Foto’s die spreken, zonder al te veel bewerkingen, waar de aandachtige kijker wel zelf zijn verhaal achter kan zoeken of fantaseren. Foto’s met een zeker verhaal dus. Ook al heb ik interesse in een breed scala van onderwerpen, gaande van ‘straatfotografie’ over ‘natuur’ tot ‘mensen’, toch vind ik een foto waar (soms maar een fractie van) een mens zijn spoor achterlaat in de  natuur altijd dat ietsje meer. Nooit ensceneren, een beetje afwezig zijn, kijken zonder deel te nemen, een beetje contemplatief.

Uiteindelijk geloof ik niet dat je fotograferen kunt leren. Je ziet het of je ziet het niet. Een beetje zoals met schrijven.

Voorbeelden:

• Henri Cartier-Bresson
• Michiel Hendryckx