Verstilde beelden of opnames met lange sluitertijden ademen een bepaalde intimiteit, een Zen-achtige rust uit. Het beeld wordt herleid tot zijn essentie en dat maakt het sterker. 

 

Door een voldoende lange sluitertijd te gebruiken verdwijnen de bewegende elementen (mensen, auto's ...) uit je beeld.

 

Afhankelijk van deze sluitertijd gaan de golven in het zeewater uitfaden tot een glad oppervlak, een waterval ziet er bevroren uit, wolken gaan strepen trekken of vervagen, mensen die zich bewegen worden flou afgebeeld of verdwijnen volledig enz... 

 

Het effect spreekt me zeker aan. De moeilijkheid is echter de onderwerp keuze. Je mag maar weinig beeldelementen in je compositie opnemen, anders mis je het effect.

 

De techniek kan zowel digitaal als analoog aangewend worden. Bij digitaal heb je wel een voldoende sterk grijsfilter nodig (minimum factor 64) om tot een voldoende lange sluitertijd te komen. Je hebt al snel belichtingstijden van 30 seconden en meer nodig. Mijn ervaring is dat je met een CCD-sensor gemakkelijker langere tijden bekomt dan met een CMOS, althans toch bij Nikon. 

 

Bij analoge fotografie moet je bij deze lange tijden rekening houden met het schwartzschild-effect.

 

Ook moet je uitkijken naar de geschikte weersomstandigheden. Zo is de hoogte en de snelheid van de wolken een belangrijk gegeven indien je wolkenpartijen in je beeld opneemt.

Liefst werk ik op dagen zonder zonneschijn. 

 

Hugo Delvaux