In het dorpje waar ik geboren werd,
 en waar iedereen, iedereen kende,
waar moeder mij als kind verwende;
de straat was ons paradijs,
maar nu lijkt alles grauw en grijs.

Geen dorpje op deze aarde,
is voor mij van zoveel waarde
als mijn dorpje aan de Scheldekant,
waar ik mijn hart heb aan verpand.

In het dorpje waar mijn ouders de grond bewerkte,
waar de vogels in het riet, en de haan de dag opriep,
waar ze God dankte voor hun dagelijks brood,
en vredig hun oude dag beleefden,
en hun dorpje trouw bleven tot in hun dood.
 

Gedicht van Eduard Smet

Carola Rummens